من اين سقوط را دوست دارم

 

طنابي نمي خواهم

    فريادي نخواهم كرد

         من اين سقوط را دوست دارم

               من در چشمانت افتاده ام

                   نگاهت را عميق كن

                        تا جاودان بمانم

 

تبخير آفتاب

پائيز وصالت دارد كه نزديك مي شود

     خزان است كه گويي تكثير مي شود

كوچه هاي مهرت گر كوچ كنند

     غربت است كه در دل تصوير مي شود

قدمهايت چو نقش قلم مي زنند

     فراق است كه در ياد تحرير مي شود

لبانت، هر آن كه مماس مي خوابند

     عقل است كه در دم تحقير مي شود

خنده هايت كه ناگه بيدار مي شوند

     خواب است كه در آب تعبير مي شود

مژگانت هر گاه كه شعله مي تابند

     هوس است كه در آن تطهير مي شود

چشمانت در دل كه ناز مي كارند

     آفتاب است كه گويي تبخير مي شود

ابروانت كه گه كمانگير مي شوند

     دل است كه بي شك تسخير مي شود

قطره هاي نگاهت كه بر آسمان مي بارند

     وجود است كه برايت تقطير مي شود

گمان دارم كه ديگر رها شده ام

     اما، صفايت است كه بر من زنجير مي شود

  
نویسنده : رجبعلي محبي ; ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۸ امرداد ،۱۳۸۳