روز آخر دانشکده بود، الآن توی اتاقم (خوابگاه) هستم، داره بارون می باره، چه خونسرد و ملايم، انگاری امتحانای پايان ترمش خوب داده؟!

       اين داستانو تقديم می کنم به همه بچه هايی که شخصيت بارونو می شناسنو ايضا حماقتشو!!!!!!!!!!!!

تنهايی بارون زده

       قطره های بارون ريل دود سيگارشو خاموش کرد، کلافه بود، حالا اين روز آخری، اون مونده بود و تنهايی بارون زده شو حرفهای نزدش. ديگه مجبور بود گرمای سه ماه تابستونو تحمل کنه با دوش گرفتن هر شبش زير خاطرات سرد با اون بودنش... تن تو ظهر تابستونو به يادم يم آره... قهر تو تلخی زندونو به يادم می آره... من نيازم....

       اول مهر شد، بازم بارون می زد... بارونو دوست داشتی يه روز...، تو دست همه بچه‌های دانشکده شيرينی بود، سيگارشو روشن کرد، يهو جلوش سبز شد، با يه جعبه شيرينی تر، چشماش تر شد و نگاهش خيس، شيرينی نامزديش بود... پک سنگينی به شيرينی زد و دود تلخ سيگارشو حل کرد تو بهتش... سيگارشو گرفت زير بارون تا قطره ها...

 تيرماه ۸۳ ـ خوابگاه ساری

  
نویسنده : رجبعلي محبي ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ تیر ،۱۳۸۳